weerzien
180 jaar lang ligt het wrak van de DELFT in de doodse stilte van het diepe, donkere water van de Noordzee. Tot een nazomermiddag in 1977, als de Scheveningse visser Maarten Letsch met zijn kotter aan het vissen is. Op zo'n 22 mijl ten noordwesten van Scheveningen laat hij zijn twee trechtervormige netten aan beide zijden van het schip over de zeebodem slepen. Plotseling voelt hij een schok aan één van de netten. Hij mindert vaart en haalt het net op.
Behalve wat vissen en krabben ontdekt hij een vreemde vangst: in het net bevindt zich een zware, ronde roestige kogel en een stuk wrakhout.

Het kon niet anders of hier lag een onbekend wrak op de zeebodem. Letsch noteert de positie een neemt zich voor om terug te komen.

duiken
Terug in Scheveningen zoekt Letsch contact met de Noordzee duikvereniging Sirene in Den Haag. Hij vertelt hen over zijn vondst en vraagt of men interesse heeft om eens op de bewuste plek te gaan duiken. Bij navraag bij verschillende instanties blijkt niemand op de hoogte te zijn van een eventueel wrak. Maar de nieuwsgierigheid van de Sirene-leden is voldoende gewekt om eens een kijkje te nemen. Dat gebeurt korte tijd later, als ze op de kotter van visser Letsch meevaren naar de plek van het vermoede wrak. Daar worden de stoutste verwachtingen overtroffen: op ongeveer 25 meter diepte ligt inderdaad een wrak en de duikers slagen er later zelfs in een bronzen kanon te bergen en aan land te brengen. Het kanon wordt aangegeven bij de Scheveningse strand-vonder, die daarna officieel rapport uitbrengt aan de juiste instanties.

Deze vondsten en het erop volgende onderzoek van de heer. J.F. Fischer Fzn, die in 1993 ook de identiteit van het wrak vaststelde, hebben de basis gelegd voor het tweede leven van 's Lands Schip van Oorlog DELFT.